Dirk-Jan Evers

Dat we nog net zo zijn als onze voorouders, merk ik het meest als ik de aantrekkingskracht van een vuurtje voel. Als ik met een mes in hout snij. Als ik de vogels hoor roepen wanneer er een roofdier aankomt, of als ze zingen na een regenbui. Of als ik met een steen op een vuursteen sla en aan een goeie “pats” hoor dat er een mooie scherf vanaf is gekomen.
In die momenten voel ik hoe diep onze verbinding met de natuur nog altijd is. Het herinnert me eraan wie we van nature zijn. Dat deel ik graag met anderen.

Van jongs af aan ben veel buiten te vinden. De vragen en het mysterie die dit in mij opriepen, zorgden ervoor dat ik biologie ging studeren. Daar werden voor mij veel vragen beantwoord, maar ik schrok van de tweedeling die ik zag, tussen de mensen die de natuur observeren en de natuur.
Ik ontdekte dat ik liever in die natuur ben. Door te leven met het bos, op een eenvoudige manier, wordt meteen duidelijk wat de natuur ons geeft. Het maakt onze afhankelijkheid en verbondenheid voelbaar. En laat zoen hoe we zorg kunnen dragen voor de wereld om ons heen.
Daarom geef ik de manier van leven van de generaties voor ons, graag door aan de generaties na ons.