Verhalen

De ervaringen van Selfa Verlaat 

 

Het is januari 2019 en ik zit ergens op de Veluwe 

 

Knetterhard tikt de regen op mijn tentdoek

Ik lig heerlijk warm in mijn donzen cocon

Ik ben helemaal gek geworden maar ik doe het toch

Rits open, mijn heerlijk warme 100% wollen ondergoed…..trek ik uit, en hop de tent uit, de nog donkere, dag in

De koude regen sist op mijn slaaphuid

Glibberend loop ik in mijn onderbroek richting de beek

 

  

Begin de dag met een plonsje

De beek ziet er in het donker toch iets minder uitnodigend uit

Even is daar die “ Je bent helemaal gek geworden, dit kan je niet!” stem

Let’s Go, erin, lopen, zitten en ademhalen

Vanuit de beek voelt het bos opeens weer zo overweldigend mooi en fijn

Ik ben wakker! Tevreden loop ik in mijn onderbroek weer terug naar het kamp

 

Lief dagboek, verslag vanuit het bos

Maf hoor, hoe dit opeens mijn nieuwe werkelijkheid is geworden, ik zit in een bos, in de winter en mijn schoenen heb ik al dagen niet gezien

Gisteren struinde ik in mijn badpak uren door het bos en over de hei

Ik spendeer dagen met bruggen bouwen, en niet zoals je denkt, maar zittend rondom een vuur

Ik spring elke dag wel 3 keer in de koude beek en Geniet daarvan!

Ik voel mij vrij, gelukkig en in contact, lief dagboek, het bos voelt super fijn

 

P.S. Het eten is hier ook heel erg lekker

 

 

Vliegen kan je leren

 

Adem in, adem uit

Daar gaan we weer, het wordt een lange sessie

Ik ga ervoor, ik ben hier en ik stel mij open

Ik focus op mijn inademing, mijn bovenlijf voelt nog stijf

Met ieder inademing probeer ik mijn adem verder naar beneden te duwen

Langzaam kom ik in het ritme, langzaam komt er meer ruimte in mijn buik

 

Loslaten om dieper te gaan

3 hele rondes adem ik al mee met volle overtuiging

Go with the flow, en die flow is sterk!

Ik puf, ik zuig de lucht naar binnen, ik grom en ik zoem

Tussendoor zijn er breinflitsen om mij af te leiden; doe niet zo gek, laat je niet zo gaan

Ik voel overal zuurstof , wow, dit is kicken, dit voelt te gek!

 

Trippen met de groep

Mijn armen en benen beginnen te tintelen

Dit voelt best lekker en ik besluit om mee te gaan

Opeens wordt Ik, De Groep en begint alles te trillen, ik voel een snelstromende cirkel van 1 meter hoog

Dit is gaaf! Ik kan het, ik voel iets, yihaaaaaaa!

Focus, dit wil je niet verliezen, wat er ook gebeurd dit hou ik vast!

 

 

 

Het donker in de bek durven kijken

 

Ga maar even zoeken

Mijn blote voeten glibberen over het veld

Besluiteloos dwarrel ik mijn spulletjes bij elkaar

Het regent….moet ik mij hier tegen wapenen, of laat ik het gaan?

Ik heb een opdracht mee om iets te zoeken, niet met je ogen maar met je gevoel

Waar ga ik heen? Ga nou eerst maar eens lopen, je hoeft echt niet meteen naar je doel.

 

Ik zie je wel, maar ik voel je niet

Ik sta voor dat stukje donkere bos, er direct achter ligt mijn lievelingsbos

Ik loop er eigenlijk altijd om heen, moet ik dat deze keer misschien eens niet ontwijken?

Het staat daar zo donker met kale, hoge bomen, niet een plek om bang te zijn maar een plek waar ik niet wil zijn

Ik besluit de gok te wagen en stap voor stap sluip ik vooruit

 

Mijn brein kan ook best aardig zijn

Ik adem diep in, zuig de lucht naar binnen

Koude rillingen schieten door mijn hele lijf

De buitenlucht is koud, zou het daardoor komen?

Thanks brein! Dit had ik even nodig, voor nu ben je lief

Nu het “verklaard” is hoef ik er alleen nog in te geloven, ik focus op verwarmen en de kou kan ik nu aan.

 

 

Leren kijken naar dat wat er is

Ik voel iets, ik voel niets

Ik ben op zoek naar wat er gisteren was

Teleurstelling; zie je wel, ik kan het toch niet, ik heb een kriebelkeel en mijn linkervoet slaapt

Knop om, brein uit en laten komen wat er komen gaat

Het is weer donker en ik wil zo graag licht

Opeens voel ik de groep en ik gun ze zoveel liefde

Ik adem in en zoem met ze mee

 

De meeste dromen zijn bedrog, maar ik weet inmiddels beter

Ik open mijn ogen en ben weer in mijn tent

Zo hé, dat waren dromen, daar moet ik iets mee

Grappig hoe dat werkt, een nieuw inzicht geleerd en meteen dient het zich aan

De precieze details kan ik mij niet herinneren, maar het mag wel wat zachter, het hoeft niet altijd zo intens

En mijn schatje, die ga ik echt wat meer dankbaarheid geven want het is niet normaal wat hij mij allemaal geeft

 

Jammer dat de zwarte wolk niet wit was

Ik voel mij dankbaar dat ik hier mag zijn

Dankbaar dat ik dit weer in mijn rugzakje mag doen

Ik voel een dikke deken van liefde om mij heen

In de zwarte wolk zie ik opeens een lichtje

Je bent genoeg zoals je bent, echt, geef jezelf ook maar eens wat liefde




Lees de ervaringen van de cursisten

Selfa Verlaat

Selfa Verlaat

Ik lig heerlijk warm in mijn donzen cocon

Ik ben helemaal gek geworden maar ik doe het toch

Rits open, mijn heerlijk warme 100% wollen ondergoed…..trek ik uit, en hop de tent uit, de nog donkere, dag in

De koude regen sist op mijn slaaphuid

Glibberend loop ik in mijn onderbroek richting de beek

Marien de Bruin

Marien de Bruin

De 10-daagse Primitief Overleven cursus smaakte naar veel meer. En dus schreef ik me in voor Primitief Vermogen. Als ik van tevoren had geweten wat er op het programma stond had ik het waarschijnlijk niet gedaan. Iets met een kleine comfort zone. Het werd uiteindelijk fantastisch, en mijn wereld zou nooit meer hetzelfde zijn.

Over Leven

Over Leven

Toen ik aan mijn vrienden vertelde dat ik ging survivalen, bleek dat vooral beelden van abseilende managers en blokhutten in de Ardennen op te roepen. Al snel ging ik dus een weekend “primitief overleven”, om iedereen duidelijk te maken dat dit geen retourtje pretpark was. Met Daan en Jurjen als ervaringsdeskundigen trokken mijn medecursisten en ik in een regenachtig oktoberweekend het bos in.