Verhalen

Cursistenblog door Anja Berkhuizen

 

In het voorjaar 2015 volgde ik samen met mijn vriend de cursus ‘Primitief Overleven’. Een cadeau van mijn vriend, waar ik hem nog steeds heel dankbaar voor ben. Het weekend in het Leuvenumse Bos was zo’n bijzondere ervaring, dat ik besloot in de zomer ‘De Verdieping’ te volgen. Beide cursussen voelden voor mij als ‘thuiskomen’. Zoals de Bosbeweging het omschrijft: ‘als het herstellen van een oude vriendschap’. 

 

Sindsdien loop ik op een heel andere manier door het bos en de natuur. In ieder geval een stuk langzamer, zintuigen aan, speurend naar eetbare plantjes, zoekend naar sporen. Alleen of al discussiërend met mijn vriend en kindjes over welk dier daar heeft gelopen of geknabbeld.

 

Wat mij verbaasde tijdens de cursussen was de rust die het brengt om langdurig in het bos te verblijven. Hoe zeldzaam is dat in ons drukke moderne bestaan geworden. Grote vraag na de cursussen was hoe ik die rust vast kon houden in mijn drukke dagelijkse leven. Helemaal vasthouden is niet gelukt. Maar ik weet nu wel waar ik het weer kan opzoeken en voor even kan terughalen.
Een collega vond de rust die ik gevonden had en uitstraalde na mijn deelname aan de cursussen in het bos bijzonder. Op een dag vroeg ik haar spontaan of ze het leuk zou vinden om een keer met mij in een bos in de buurt samen te gaan ‘zitten’. Een oefening die ik met de Bosweging veelvuldig heb gedaan, maar weer thuis nog maar amper.

 

FullSizeRender

 

We prikten een moment midden in de werkweek. Tijdens onze lunchpauze liepen we samen het bos in. Onderweg vertelde ik haar over een paar basisvaardigheden, zoals ‘vossenpas’ en ‘wijde blik’. Even later zaten we in onze ‘zakelijke kleding’, maar op blote voeten, ieder op haar eigen zitplek tegen een boom. We hadden maar een kwartiertje de tijd. Maar toch, we zaten…. in het bos. Die vijftien minuten in alle rust zitten raakte haar. En het raakte mij dat ik iets van mijn boservaring had kunnen overbrengen op iemand anders. We besloten dit vaker te doen en we gingen nog een keer. Zonder verwachtingen (spannende ontmoetingen met zwijnen of edelherten waren in dit bos uitgesloten), maar vooral om de rust op te zoeken en om te ervaren, te luisteren, te kijken. Het liep inmiddels tegen het eind van het jaar en we wilden voor de kerstvakantie nog één keer afspreken. Alleen, onze agenda’s bleken te druk om in de lunchpauze af te spreken. Ik stelde voor om dan vroeg in de ochtend te gaan. Vóór werktijd en vóór zonsopkomst. Het werd de laatste dinsdag voor kerst.


Wij ontmoetten elkaar in het donker, bij nat en winderig herfstweer, aan de bosrand. Samen zochten we zwijgend onze zitplekken op. Tussen de buien door zaten we dit keer maar liefst een uur lang, ieder onder haar eigen boom, terwijl het langzaam licht werd.
Het uur voelde erg lang voor mij. Het was niet saai, maar ik was onrustig. Ik betrapte mij erop dat ik er met een verwachting zat: een dier vlak voor mijn voeten, een bijzonder geluid, een mooi inzicht … Maar het bleef ‘stil’ en ik bespeurde bij mezelf een lichte teleurstelling.


Ik vroeg mij de rest van de dag af wat het zitten in het bos mij eigenlijk oplevert en geeft.

Maar ‘s avonds op weg naar huis in de trein las ik een nieuwsberichtje op de NOS-app. Die ochtend, bij zonsopkomst, hadden in Engeland bij Stonehenge duizenden mensen de zonnewende en het passeren van de kortste nacht gevierd.


Ik kwam thuis met een grote glimlach. ‘Moet je horen wat ik vanochtend in het bos heb meegemaakt…’.




Schrijf je in voor de bostips en blijf op de hoogte