Verhalen

 

De Wijde Blik spreekt mij aan. De sensitiviteit die daarmee aangesproken kan worden gaat mijn verwachting te boven. Zoals de oefening tijdens Primitief Overleven II (waar ik niet over zal uitweiden om toekomstige cursisten hun ervaring niet te kleuren) vind ik onvoorstelbaar. Helemaal omdat die van ons culmineert in een minuut of twintig wachten in de regen op je blote huid, waarbij de aankomst van de laatste cursist bijna eindigt in een slapstick; zijwaarts zwaaiend met zijn armen om achterover vallen te voorkomen. Met een onderbroek op zijn hoofd welteverstaan!

 

´Het is nogal een kunstige oefening om zonder verwachting ergens in te gaan´

 

Wat ik vandaag ook vertel aan leerlingen, is hoe ik mijzelf soms tegenkom in projecten. Dat ik bespeur soms iets niet met veel enthousiasme aan te nemen en zelfs een reden / excuus bedenk om niet mee te doen. Herkenbaar? Misschien wel, misschien niet. Soms lukt het mij te verexcuseren van een activiteit om daarna de conclusie te trekken dat het spijtig is. Het is nogal een kunstige oefening om zonder verwachting ergens in te gaan. Op zo'n moment kan groepsdruk positief zijn omdat het je over een grens van jezelf zet. Sommige grenzen zijn er nou eenmaal om je te laten groeien, naast de grenzen die er zijn om je te beschermen. Het is een interessante queeste om die van elkaar te kunnen onderscheiden en om te herkennen welke zich aandient.


Na een heel vroege yogales vandaag om 6:30 is de nog warme school weinig uitnodigend om met mijn mentorklas leerlingen in een hokje (lokaal) te gaan zitten. Het voorstel naar buiten te gaan wordt uiteraard met gejuich ontvangen. Wat we gaan doen? Dat weet ik nog niet zeker. De leerlingen vraag ik te gaan zitten op enkele balken in het stadspark waarin het schoolgebouw staat. Een leerling doet de suggestie 'over de streep' te doen en legt uit dat de groep een vraag beantwoordt door wanneer deze op jouw betrekking heeft aan de andere kant van een lijn te gaan staan. 

 

´Ik vertel over ‘Bosbeweging’ dat ik niet zozeer ervaar als overleven, maar waar je leert je comfortabel te voelen in de natuur.´


Ik vertel over ‘Bosbeweging’ dat ik niet zozeer ervaar als overleven, maar waar je leert je comfortabel te voelen in de natuur. Om de oefening die ik met hen wil doen in te leiden, vertel ik over Grandfather en zijn basis, van zijn vaardigheden als spoorzoeker, om los te kunnen komen van je eigen (oordelende) gedachten. Puur observeren. We oefenen het aanzetten van de Wijde Blik met bewegende vingers. Zonder praten. Uitdagend voor ze, maar ze doen hun best. Sommigen doen zelfs mee met hun schoenen en sokken uittrekken en iedereen loopt in (niet benoemde) vossenpas naar een plekje binnen de door aarde opgeworpen kring. Deze aanwijzing om te voorkomen dat ze ver weglopen of de speeltoestellen deel uit laten maken van de oefening / het spel.


Nadat iedereen zit krijgen ze nog de instructie zich met hun blik naar buiten te keren zodat ze niet naar elkaar zitten te kijken. De grootste druktemaker is competitief ingesteld en heeft besloten dit te kunnen. Een kwartier lang blijft hij, maar tevens de meeste van zijn klasgenoten, stil voor zich uit kijken. Af en toe valt er een spetter regen. Ze geven zich eraan over. Iedereen geeft het een kans, behalve drie jongens. Ik besluit dit voor mijzelf als acceptatie oefening te zien en er niets van te zeggen. 

Na de koekoek wenk ik de klas naar een heuveltje te komen waar een pad de 'streep' vormt. Via vragen kom ik te weten dat de meesten zich hier niet ongemakkelijk onder voelden, het merendeel zelfs gemakkelijk. Over de drie die vooral met elkaar gekletst hebben, blijkt dat een enkele leerling zich hier aan heeft gestoord. Iedereen van de klas vindt dat de jongens zich hadden te conformeren aan de oefening en in ieder geval stil hadden horen te zijn. Zelfs een van de jongens zelf! Een andere leerling benoemt dat het geklets onderdeel uitmaakt van de oefening…! 

 

 

Ik stel leerlingen ook in de gelegenheid een vraag aan de klas te stellen. "Wie vond het zinloos?" Een minderheid, maar over zinvol zijn de meningen verdeeld. Sommige willen het wel nog eens doen, een ander noemt het een verspilling van tijd. En niet uit recalcitrantie. Hij heeft het echt een kans gegeven. Een ander zegt nu met meer ontspanning de lessen te kunnen volgen, maar iedere pauze is te overdreven. We lopen terug naar school. Dankbaar voor de ingeving dit met hen te doen en hoe ze zich open hebben gesteld. Al hebben ze het niet als succes benoemt, vermoed ik dat dit weer een lesuur is die hen lang zal heugen... 

 

  

Vriendelijks,
Jeroen Pouw




Schrijf je in voor de bostips en blijf op de hoogte