Verhalen

Duisternis is niet zo donker
Blog van Henk Sepers
Gepost op 27 april 2012 door Henk Sepers

“Ik zal jullie laten zien dat je anders moet lopen en kijken en dat je dan nog heel veel kunt zien, ondanks de duisternis.” Dat zijn de geruststellende woorden die boswachter Daan Vreugdenhil met zijn kompaan Jurjen Annen donderdagavond als warm welkom tegen de veertien deelnemers aan de Natuurmonumenten excursie “Beleef de duisternis” zegt.

Decor van handelen: De Sprengenberg tegen het vallen van de avond. Een zwaarbewolkte regenachtige avond, een nauwelijks waarneembare maan en van omgevingslicht al helemaal geen sprake. Kortom de juiste ingrediënten voor een wandeling in het donker. Als een lang lint slingert het richting de bossen bij de begrazingsweide waar Vreugdenhil en Annen halt houden voor een lesje anders kijken en lopen. Niet focussen maar met een weidse blik kijken en lopen door heel voorzichtig je voeten al tastende hun weg te laten vinden. Om het eerste te oefenen laat Annen ons de armen strekken waarna we ze langzaam gaan spreiden zonder onze vingertoppen uit het oog te verliezen. “Van zoomlens naar groothoeklens”, verklaart hij enthousiast.

Het nieuwe lopen
Dan is gepassioneerd verteller Vreugdenhil aan de beurt. Hij toont het nieuwe lopen. Gelijk een balst voor één persoon zet hij voetje voor voetje, kleine buiging van de rug, neer zonder dat ook maar een takje kraakt. Een ware kunstenaar die een soms wat onbeholpen navolging krijgt van zijn gevolg. Op voor het echie als we in de gestaag neervallende regen het bos induiken. Het laatste beetje licht staat op het punt de strijd tegen de donkere nacht te verliezen. Ieder van ons neemt een plekje in en laat de duisternis in de groothoek-ogen vallen. Getjilp van de vogels ebt geleidelijke aan weg over De Sprengenberg en onze ogen wennen aan de duisternis. De zalvende rust van de natuur en de ervaring dat het donker worden zich lijkt uit te stellen maken zich, ook van mij, meester. In de verte meen ik dieren te zien tot ik mij realiseer dat ik ze graag wil zien. Het is slechts het silhouet van een boom bewogen door de wind.

Donker is niet donker
Tijd terug te gaan naar de gebaande paden waar andermaal opvalt dat het lang niet zo donker is als verwacht. “Niet zo gek”, legt Vreugdenhil uit. “Je ogen hebben ruim drie kwartier de tijd gehad te wennen aan de duisternis. Thuis kom je uit een kamer met licht ineens buiten. Daar lijkt het erg donker, ondanks de verlichting die overal is.” We vervolgen onze weg. Zicht in het donker of niet. Opvallend is dat het lange lint aan het begin van de avond is ingedikt tot een opeen gehoopte klont waarbij niemand gids Vreugdenhil uit het oog wil verliezen. Al helemaal niet als hij opnieuw het bos in gaat voor een heuse kruip-over-boomstammen en voel de bomen beleving in de duisternis. Een exercitie die bij de deelnemers aan de excursie in goede aarde valt. Of zoals de jongste deelnemer het aan het einde van de donkere tocht over de verborgen pareltjes van De Sprengenberg zegt: “Heel spannend maar erg leuk!”




Schrijf je in voor de bostips en blijf op de hoogte