Verhalen

 

Eén van de eerste dingen die ik hoorde in 2017 was dat Daan er mee ging stoppen. Geschokt maar vol begrip hing ik de telefoon op. Inmiddels lachen we weer vanachter onze verrekijkers, maar begin dit jaar was het lastig. Er kwamen grote veranderingen aan.

Het tweede nieuws was dat Rosa, Ronja en ik naar Uffelte gingen verhuizen naar de rand van het bos in een woongroep met een stuk land. Net daarvoor nog werd Junel geboren. Een half jaar later kochten we een natuurgebied in wording. Inmiddels zijn we een jaar verder en is het stof weer neergedaald en kan ik terugkijken op een jaar vol beweging. En gelukkig ook een jaar vol Bosbeweging! Het bos is het bos gebleven, herten lopen nog steeds hun wissels. Vogels communiceren nog steeds druk over de stand van zaken rondom de beek en wij waren er getuige van. Bosbeweging is inmiddels groter dan wij. Met meerdere instructeurs, fantastische vrijwilligers en verschillende leuke mensen waarmee we samenwerken. Jullie weten wie jullie zijn.

 

Het belangrijkste boven alles: We hebben weer zoveel mooie en toffe mensen in ons kamp ontvangen. Met een warm hart kijk ik terug naar de gesprekken rond het vuur. Iedereen die na een weekend of week huiswaarts is gekeerd, draagt voor altijd een stukje bos in zich mee. Daar ben ik zeker van. Moge dat stukje bos blijven groeien en de wereld er een stukje beter door maken. En je weet, er is maar één manier om iets in leven te houden en dat is door het lucht, water en aandacht te geven. Met kracht, verbondenheid en een wijde blik gaan wij het nieuwe jaar in.

 

Uit het hart,

Jurjen

 

 

  

 




Schrijf je in voor de bostips en blijf op de hoogte