Verhalen

De ervaringen van Freddy Loeffen,
Cursus Primitief overleven |

 

Net als aan mijn dochter, heb ik in groep 8 ook aan mijn zoon aangeboden om met zijn 2-en in de meivakantie wat samen te gaan ondernemen. Waar mijn dochter naar Londen wilde om “the making of Harry Potter” en de stad te gaan bekijken, wist ik al dat het met mijn zoon wat actiefs moest worden. Samen uitgedaagd worden, maar ja waarin dan? Tijdens een cursus die ik volgde, hoorde ik voor het eerst vertellen over Bosbeweging en zag enkele foto’s. Ik was meteen enthousiast en hoopte maar dat ik dit enthousiasme ook op mijn zoon kon overbrengen. Want, zeg nu zelf, wat is er mooier dan samen met je kind een weekend te overleven in de natuur. Een keer los van alle “gemakken” die het thuisfront je biedt en samen back to basic!
Thuis gekomen heb ik de mooiste foto’s bij elkaar gezocht op de site en hem over Bosbeweging verteld. Na alles gehoord te hebben, was zijn eerste vraag “krijg ik dan ook een echt mes?” Toen die vraag bevestigend beantwoord was, gaf hij aan dit graag met me te willen doen en startte de voorbereidingen. Nou ja, eigenlijk niet meer dan alleen een tent en wat slaapspullen en kleding inpakken. Meer was niet nodig.
Afgelopen mei was het zover en hebben we een superweekend in de bossen op de Veluwe doorgebracht. Voor ons beiden had het best een paar weken mogen duren. Het weekend zelf voldeed dankzij de deskundigheid van Daan en Jurjen volledig aan alle verwachtingen. Mijn zoon heeft ook de tijd van zijn leven gehad. Hij ontdekte sporen van dieren, heeft zelf voor hout en vuur gezorgd, sloop als een volleerd jager door de bossen, maakte aantekeningen en zat tijdenlang muisstil op een zitplek, waar een eekhoorn hem kwam begroeten. En ja, dat mes is geen seconde van zijn zijde geweken en optimaal gebruikt. Ging het op school ook maar zo gemakkelijk, bedacht ik me. Hij trok tijdens dit weekend soms rustig zijn eigen plan en was dan zelf “op pad”.
Toen we na deze prachtige belevenis thuis kwamen, bleven de verhalen maar komen.

 

Er was ook een tas vol met veertjes, boomschors, zelfgemaakt touw en een boog en allerlei eetbare spullen meegenomen en hij wou iedereen daarvan laten proeven. ’s Avonds moest de tent in de achtertuin staan en sliep hij buiten.
De maanden daarna kwamen de verhalen nog vaak terug en werd er regelmatig thee gezet van dennenaalden en brandnetels. Ook ging altijd het mes mee als hij het bos in ging. Soms kwamen er speren, dan weer andere gesneden voorwerpen mee terug. Regelmatig vertelde hij ook over konijnen en andere dieren die hij gezien had. 

Zelf merkte ik dat ik door de drukte op mijn werk deze activiteiten naar de achtergrond schoof, terwijl ze me juist zoveel plezier hadden gegeven. Iedere vrije dag nam ik me weer voor om even het bos in te gaan, maar meestal kwam er dan weer een andere “belangrijke” activiteit voor in de plaats. Kortom het kwam er niet van………
Totdat begin november die, inmiddels goede vriend, van wie ik eerder dit jaar over Bosbeweging hoorde, me belde. Zijn vraag was kort. Ik ben met een vriend van plan een week te gaan ”overleven” in Schotland, we zoeken nog iemand. Jij hebt ook die cursus bij Bosbeweging gedaan. Ga je mee?  Mijn hart zei meteen ja, maar mijn hoofd bedacht zich nog even…heb ik dan vrij, hoe zit het met mijn familie, wat moet ik allemaal regelen en kan ik het financieel? Na overleg met mijn vrouw, die wel door had dat ik dit heel graag wilde doen, heb ik bevestigd dat ik mee ga en inmiddels is de vlucht geboekt en heeft het eerste overleg plaats gevonden.
Afgelopen weekend op 4 december werd er met goede vrienden sinterklaas gevierd en stond daar ineens een prachtige geknutselde overlevingshut gemaakt van takken, bladeren en mos.

Toen was het voor me duidelijk, ik moet het bos in!
Op mijn vrije dinsdag nadat de hele familie naar school en werk was vertrokken en de buurt tot rust was gekomen, ben ik de deur uit gewandeld met een appel en een camera. Ik merkte dat ik dat gevoel van het bos te kennen behoorlijk kwijt was. Geen dieren, geen uitwerpselen, geen vogels, geen knaagsporen. Wat gek, dat zat hier toch echt allemaal. Doorwandelen maar, dacht ik. Mijn hartslag werd langzaam rustig, het leek net alsof mijn oren en ogen ook meer open gingen en ineens hoorde ik getik boven me. Stilstaand ontdekte ik een bonte specht die zijn uiterste best deed om een boom in te komen. Daar zo staand, hoorde ik ineens veel meer rondom me heen en merkte ik dat ik toen pas echt tot rust kwam. Verschillende andere vogels, maar ook nog zeker 3 andere spechten waren druk in de weer. Mijn pad werd weer hervat en een al gauw bereikte ik langs een bosrand een ander stuk bosgebied. Ik ben al snel langs een klein meertje gaan zitten en heb er een flinke tijd gewoon gezeten. Ook al bleef het qua zichtbare dieren beperkt tot wat rotganzen en een vlaamse gaai, toch merkte ik dat het mij heel veel energie en plezier gaf. Op de terugweg zag ik wel de sporen van meerdere dieren die ik op de heenweg waarschijnlijk nog niet kon ontdekken. Ik moet dit veel vaker doen! Ik hoop dat iedereen net zoveel plezier beleeft aan de natuur en dit ook aan zijn kinderen doorgeeft. En Daan en Jurjen, blijf lekker enthousiast jullie kennis overbrengen. Wij komen vast nog eens langs voor een verdieping of vervolg.
Groeten, Freddy

 




Schrijf je in voor de bostips en blijf op de hoogte