Bijna gaat het mis! Op een fractie na mis ik een omhoogstaande tak. Mijn blote voeten landen op de koude maar zachte bosgrond. Ik kijk om me heen en ren door via een boomstam de beek over. De grond is meters onder mij vandaan. De overkant brengt nieuwe tekens. Plots stop ik, leg mijn hand op de grond en voel de sporen van mijn voorganger. Ik sluit mijn ogen, haal diep adem en ren weer verder. Links van me, uit een oud stuk dennenbos, schalt de indringende roep van een vrouw havik.

 

 

  

Uitkijkend over de vlakte, denk ik na over de moderne wereld die zo ver weg lijkt. Een plek die wij de echte wereld noemen en waar we realistisch zijn. Ik voel de volle kracht van de natuur door mijn aderen stromen en mijn lijf is dankbaar voor de actie die het kreeg. Mijn instinct is wakker en mijn waarneming scherp. Het voelt bekend, alsof dit is waarvoor ik gemaakt ben. Als een  herinnering die ouder is dan ik.

Waarom krijg ik in de  moderne wereld nu zo vaak het gevoel dat ik iets mis? Ik heb een verwarmde ruimte, heerlijk eten en mijn bedje is gespreid. Toch is er constant die verre roep. Een krachtige stem die me mijn kooi uit lokt, de vrije wereld in.

 

“...is het niet vanzelfsprekend dat je als mens kunt leven van de natuur?” 

 

Eigenlijk is het vreemd. Als kind luisteren we naar die stem, we hebben er niet eens erg in.  We bouwen hutten, slijpen stokken tot speren, gaan ermee vissen in de sloot, verzamelen schelpen en veren en maken sieraden van bloemen en zaden.  We volgen ons instinct. Net als andere dieren oefenen we spelenderwijs de vaardigheden die we later nodig gaan hebben. Al 250.000 jaar lang zijn deze vaardigheden van levensbelang geweest, essentieel voor ons voortbestaan. Na het spelen groeien we op, gaan naar een school om te leren, om vervolgens achter een computer te belanden ... Misschien is het niet vreemd dat we voelen dat er iets ontbreekt.

 

Is het niet vanzelfsprekend dat je als mens kunt leven van de natuur? Zijn wij het enige dier dat dat niet zou kunnen? Hoe deden we dat vroeger als baby en bejaarde? De meesten van ons hebben de angst dat als we nu naar buiten lopen, we hartstikke dood gaan. En in veel gevallen is deze angst terecht. Dit is niet omdat  we het niet zouden kunnen of omdat het ingewikkeld is. We weten gewoon niet meer hoe het moet. Dat leren ze je niet op school. Hier komt Bosbeweging om de hoek kijken.

 



Onze school is het bos, ons lesschema de seizoenen en de passie van cursisten. Survival is geen kwestie van boeken lezen, maar van ervaring en intuïtie. Neem bijvoorbeeld een konijn. Een konijn kun je loslaten en in no-time weet hij welk plantje hij wel of niet kan eten, zonder dat hij daar een boek voor gelezen heeft. Wij hebben een hoofd vol hersenen maar kunnen niet meer buiten in leven blijven?

Ik dek mijn vuur toe voor de nacht en beweeg me in het donker naar mijn onderkomen. Mijn missie is me duidelijk. De mens terug naar hun natuur brengen. Tijd voor verbinding!


 

 

 

 

 

 

 


 

 

 




Lees de ervaringen van de cursisten

Selfa Verlaat

Selfa Verlaat

Ik lig heerlijk warm in mijn donzen cocon

Ik ben helemaal gek geworden maar ik doe het toch

Rits open, mijn heerlijk warme 100% wollen ondergoed…..trek ik uit, en hop de tent uit, de nog donkere, dag in

De koude regen sist op mijn slaaphuid

Glibberend loop ik in mijn onderbroek richting de beek

Marien de Bruin

Marien de Bruin

De 10-daagse Primitief Overleven cursus smaakte naar veel meer. En dus schreef ik me in voor Primitief Vermogen. Als ik van tevoren had geweten wat er op het programma stond had ik het waarschijnlijk niet gedaan. Iets met een kleine comfort zone. Het werd uiteindelijk fantastisch, en mijn wereld zou nooit meer hetzelfde zijn.

Over Leven

Over Leven

Toen ik aan mijn vrienden vertelde dat ik ging survivalen, bleek dat vooral beelden van abseilende managers en blokhutten in de Ardennen op te roepen. Al snel ging ik dus een weekend “primitief overleven”, om iedereen duidelijk te maken dat dit geen retourtje pretpark was. Met Daan en Jurjen als ervaringsdeskundigen trokken mijn medecursisten en ik in een regenachtig oktoberweekend het bos in.